Zoeken
  • Carole Cammaert

OK zijn in het "niet weten"

Rico...mijn paard, mijn partner, mijn leraar.


Hoewel hij er vreedzaam uitziet, kauwend op zijn hooi, laat je niet misleiden. En dit zeg ik met de beste bedoelingen en een glimlach.


Onze eerste week samen bleek al behoorlijk spannend. Het was winderig en voor Rico, behoorlijk opzwepend weer. Ik leidde hem uit zijn wei en twee tellen later had hij zich losgerukt. Hij vluchtte de velden in en dacht er een sprintje te trekken tot hij vaststelde dat hij er tot zijn schouders inzakte. Paniek sloeg ook even bij mij toe. Gelukkig had hij snel door dat dit geen ideaal terrein was. Na wat geduld heeft hij zijn weg naar zijn weide teruggevonden, gelukkig ongedeerd. Buiten een kapot touw en mijn ego die een stevige deuk heeft gekregen, was alles ok.


Een aantal weken later werd het warmer en was het tijd zijn deken eraf te halen. Ik dacht: fluitje van een cent. Ik doe dit even in de wei, zonder halster.

Niets was minder waar. Terwijl ik alles losmaakte, schrok hij van iets en vertrok hij in volle galop...deze keer wel in zijn wei. Zijn deken fladderde rond hem en dan pas sloeg de paniek echt toe. Hij moest en zou zich verlossen van dat monster, desnoods door een been te breken. Dat was in ieder geval mijn grootste angst. Gelukkig is hij erin geslaagd zijn deken in flarden te scheuren zodat het van hem afviel.

Ik bleef bij hem wachten tot de rust terugkeerde. Ik ging naar hem toe, even checken of hij zich niet bezeerd had en vervolgens hem geruststellen dat hij geen schrik meer hoefde te hebben.


Achteraf bekeken merkte ik hoe erg ik me liet leiden door sociale druk. Je hebt een paard, dus je rijdt ermee anders verliest hij zijn spieren.

Daardoor legde ik mezelf druk op alsook op mijn paard. Mijn ongeduld bracht hem in gevaar en ik merkte dat ons wederzijds vertrouwen niet groeide. Hij heeft mij dan ook geleerd de tijd te nemen, geduldig en nederig te zijn.

Rico heeft me laten zien dat, hoewel ik jaren met paarden heb gewerkt, het met hem anders gaat. "Neen, je weet niet alles" zei hij. "En weet je wat? Dat is ok, we hebben tijd."

Sinds ik dit gemerkt en aanvaard heb, stellen we het al een pak beter samen. We zijn meer naar elkaar gegroeid en we ontdekken hoe we complementair kunnen zijn voor elkaar in onze verschillen.

Dit is ook wat ik wil teweegbrengen in equicoachings, zij het op werkgerelateerd gebied of in een gezin. We zien elkaar door de ogen van de mensen die we zijn, met onze achtergrond, met onze overtuigingen, met onze waarheid. Als we tijd nemen om de beleving en de percepties van de ander werkelijk te leren kennen en onze verschillen leren respecteren en die eerder als een aanvulling zien dan iets dat "niet goed is", dan kunnen we komen tot werkelijk mooie relaties.

Wees nieuwsgierig naar elkaar, stel vragen ook al is het een collega waarmee je al jaren samenwerkt, ook al is het je partner, ook al is het je dochter of zoon.


Een paard zoekt rust en veiligheid op en dit geldt ook voor ons "mensen". Als we ons veilig voelen bij onze geliefden en ook bij onze collega's omdat we werkelijk onszelf mogen zijn, in al onze facetten dan brengt dat ons ook rust en krijgen we vleugels.


Daar streef ik elke dag naar, want het leven is nooit "af".

35 keer bekeken
  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon

©2018 by Carole Cammaert. Proudly created with Wix.com