Zoeken
  • Carole Cammaert

To be, or not to be...online

Wow, wat een bizarre periode is dit! Ik dacht dat ik de kunst van relativeren wel onder de knie had, maar dit beest (om het voor eens niet te hebben over het C-woord) heeft me toch wel weer uit mijn comfortzone gehaald. En ik durf wedden dat ik niet de enige ben ;-)


Ik geef toe, ik ben volop in de weerstand gegaan...tegen het virus, tegen de maatregelen. Daarmee bedoel ik niet dat ik de maatregelen niet respecteerde, maar ik kon het allemaal moeilijk vatten en vooral aanvaarden. Wat een inbreuk op mijn vrijheid! Balanceren tussen weerstand en angst de voorbije weken.


Stilletjes aan is het inzicht gekomen, het aanvaarden lukt me beter. Maar ik ben er zeker nog niet helemaal en dat hoeft misschien ook niet. Ja, ook ik ben een gewoontebeestje.

Plots is mijn man elke dag thuis, alsook onze dochter en bovendien zou ik meer moeten focussen op het online-gebeuren voor mijn coachingsessies. Mijn routine, mijn gewoontes en mijn prioriteiten allemaal door elkaar geschud. Even lekker in "freeze modus" gegaan. Yep, ik liep heel erg verloren, zoekend naar een nieuw evenwicht en nog altijd een beetje als ik helemaal eerlijk ben. Maar ik ben uit mijn startblokken...niet om te sprinten weliswaar, maar eerder om een nieuwe verkennende zoektocht te starten.


Ik bewonder ergens wel de personen die de drempel van online coaching overwonnen hebben en er blijkbaar in slagen hun business draaiende te houden op die manier. Regelmatig stel ik me de vraag of ik dit werkelijk wil. Tot hiertoe is en blijft mijn antwoord "neen". Ik ben een "contactmens", ik wil horen, zien en voelen wat er in de lucht hangt bij mijn cliënten. Daar haal ik ook mijn energie uit. En voor mij past een scherm niet in mijn plaatje.

Ik merk ook bij de personen die ik begeleid/de, hoe hoog de nood aan contact, aan fysieke interactie is.

Mensen vertrouwen mij hun zorgen toe, hun bekommernissen en zoeken iemand die naar hen luistert en erkenning geeft voor wat zij ervaren. Bijlange niet iedereen voelt zich gemakkelijk om dit alles online of telefonisch te delen.

Wanneer iemand zich ongemakkelijk begint te voelen tijdens een sessie, kan ik niet zeggen "zullen we samen even buiten gaan, een luchtje scheppen".

Nu, meer dan ooit, voel ik het belang om dicht bij mijn waarden te blijven, bij mezelf.

Als ik denk in termen van coaching, dan stel ik voor mezelf vast dat "je hebt geen keuze dan online gaan coachen of je haalt het niet" een overtuiging is geworden, opgelegd door de maatschappij net als de overtuiging dat je bijvoorbeeld eerst moet trouwen vooraleer je aan kindjes begint. Tijden zijn veranderd en daarmee ook de normen waaraan we onszelf meten.


Ik denk, als er één ding is dat deze periode mij duidelijk heeft gemaakt, dan is het dat wij nood hebben aan contact...fysisch contact. No man is an island! Online is meer dan ook eigenlijk "off (the) line", hoezeer we nu ook online contacten onderhouden met vrienden en familie.

Wanneer ik op straat kom, lachen de mensen meer naar elkaar, maken wat meer tijd voor een babbeltje...op afstand wel en is er een pak meer solidariteit en aandacht voor de mensen die geïsoleerd zijn.

Hel, wat voel ik de nood om vrienden en familie te zien, met hen te praten, ze te omhelzen en gewoon lekker samen zijn!


Van heel het online gebeuren rond deze crisis word ik daarentegen niet gelukkig. De oneindige woorden in hoofdletters die uitroepen "blijf in uw kot", de ontelbare uitroeptekens die daarmee gepaard gaan. Ik krijg het er benauwd van en voel me beknot in mijn vrije denken. Ik begrijp wel dat deze berichten voortkomen uit verdriet, angsten, onzekerheden en frustraties.

We worden overspoeld door massa's negatieve berichten, terwijl er zeker ook lichtpunten zijn. De natuur stelt het beter, er is meer solidariteit en we zijn verplicht meer tijd te maken voor elkaar en dit is een kans die we onszelf anders niet zouden gegund hebben.

Ik geef toe, ik zonder me meer en meer af van de negatieve berichtgeving en dit vooral om mezelf te beschermen en zo ook mijn gezin. Want wij gaan hier samen door.


Voor personen die al kwetsbaar zijn en het moeilijk hebben om filters op te zetten, kan ik mij voorstellen dat de angst hen nog meer om het hart slaat.

Deze mensen hebben, mede hierdoor, nood aan opvang door therapeuten, door coaches. Ze hebben nood aan even "offline" zijn om hun batterijen op te laden, om op adem te komen.

En dat gun ik iedereen van harte, elk op zijn manier.


11 keer bekeken
  • LinkedIn Social Icon
  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon

©2018 by Carole Cammaert. Proudly created with Wix.com